Edwn houdt dagboekje bij voor zijn kinderen

Opeens vallen er spatjes regen. Het is begin november en de eerste buien dienen zich aan boven de rode akkers van het noorden van Malawi. Edwn slaakt een diepe zucht. Opnieuw is God genadig! Vorig jaar tijdens het regenseizoen bleven de buien te lang uit. Volgens sommigen in het dorp kwam dat vanwege de klimaatverandering. Hij hoopt en bidt dat het dit jaar als vanouds gaat regenen. Want alleen op die manier kan hij voldoende mais oogsten. Zijn kinderen eten ieder jaar meer nsima, de lekkere stevige maispap die z’n vrouw twee keer per dag maakt.

Dat God genadig was bleek voor hem ook uit het bericht dat hun jongste dochtertje niet besmet bleek met HIV. Het afschuwelijke virus dat Aids veroorzaakt. Zijn vrouw en hij zelf zijn dat wel. Toen ze vanwege haar zwangerschap in het ziekenhuis een gratis test kreeg bleek zijn vrouw besmet. Wat was dat schrikken toe ze het thuis vertelde. Ze was erg overstuur. Hij zal dat niet gauw vergeten. Daarna heeft hij zich ook zelf laten testen en bleek dat hij eveneens positief was. Ze hadden lang gepraat en gehuild. Voor hen beiden was het een tweede huwelijk. Waren ze al besmet voordat ze voor het eerst gemeenschap hadden gehad met elkaar? Was dat een erfenis uit een van beider huwelijken? Het is niet meer na te gaan.

Het ziekenhuis, waar ze gelukkig vlakbij wonen heeft hen goed opgevangen en hen naar de selfsupport-groep verwezen. Hier troffen ze mannen en vrouwen aan die ook dragers van het virus waren, maar er desondanks goed uit zagen. Dankzij de gratis medicijnen in het regeringsziekenhuis. De christelijke president is al twee jaar bezig met het verstrekken van gratis virusremmers tegen Aids. De ziekte gaat er niet mee weg, maar het is beslist levensverbeterend en – verlengend. Op die manier kunnen veel ouders toch sommige kinderen nog zelf volwassen zien worden. Doordat zijn vrouw medicijnen kreeg voor en tijdens de bevalling is voorkomen dat hun baby besmet is geraakt. Dat gaf hen beiden de moed om verder te gaan.

Tegenwoordig houdt hij een dagboekje bij. Op die manier kan hij ervoor zorgen dat z’n nu nog jonge kinderen van 4 en 1 jaar later alles te weten kunnen komen over hem en zijn vrouw.

Hij voelt zich daar heel verantwoordelijk voor. Immers zijn kinderen zullen er zelf ook alles aan moeten doen om later niet zo vroeg te hoeven sterven. Daarom laat hij zijn jongste kind hem vaak de medicijnen aanreiken. Zo leert hij al jong dat z’n vader dit moet doen om voorlopig niet te ziek te worden.

Iets waar hij op dit moment de meeste zorg over heeft is het gedrag van zijn beste vriend Kwame heeft pas weer met een nieuw jong meisje contact gezocht. En dat terwijl z’n eigen vrouw heel trouw is. Maar Kwame gedraagt zich net zoals zijn vader en broers. En eigenlijk gedragen de meeste mannen in hun cultuur zich zo. Het is ook moeilijk om tegen de traditie in te gaan. Maar ze krijgen het iedere zondag wel te horen in de kerk dat ze trouw moeten zijn aan hun eigen vrouw. Hij gaat vanavond z’n vriend nog een keer opzoeken. Dan maar ruzie , maar hij moet het zeggen. Als christen-broeder kan hij z’n vriend niet zomaar loslaten. Al peinzend merkt hij hoe nat hij inmiddels is geworden en besluit het op een lopen te zetten, naar z’n huisje in het veld. Z’n vrouw kijkt uit naar hem. 

Geschreven door Tjitske Kuiper en gepubliceerd in Naast (Blad van De Verre Naasten)