Alweer op de terugweg

Het is bijna niet te geloven: een week geleden de koffers gepakt in Holland en nu gaan we alweer op de terugweg naar huis. Wat hebben we veel gehoord en meegemaakt. Ook dat nemen we mee naar huis. Dat we het als groep fijn hebben gehad, staat als een paal boven water. Het feit dat we zelf vrouwen zijn heeft er voor gezorgd dat we heel dicht bij de Malawiaanse vrouwen hebben kunnen staan. Anderen zouden nooit zulke intense en intieme gesprekken hebben kunnen voeren. We hebben elkaar echt in het hart gekeken. Maar is het grote lijden van deze vrouwen ooit te verwoorden? We zijn diep onder de indruk geraakt van de dappere manier waarop de met HIV besmette Malawiaanse vrouwen door hun geloof en door de support die ze elkaar geven toch zo vrolijk zijn. Wat kunnen we veel van hen leren. Een oplossing voor het aidsprobleem in Malawi is er nog lang niet, maar we mogen thuis vertellen over hun leven en proberen bewustwording op gang te brengen. Het is belangrijk dat er ook in Nederland voor hen gebeden wordt, en dat we ze niet vergeten.

Nu verder over de dag. We beginnen met Mathilde jarig te zingen. Dat doen we met ballonnen en een lang-zal-ze-leven, zoals dat hoort. Ze krijgt een waardig aandenken aan ons avontuur met de kapotte auto.
Voor we vertrekken, bezoeken we de prayer-meeting in de kerk. We genieten van de verschillende koren, muziek en dans. Na een vluchtig gesprek met Andy over abortus, de huwbare leeftijd van meisjes en David Livingstone kunnen we vertrekken. Helaas is Conny haar fototoestel kwijtgeraakt. Wat verschrikkelijk sneu: alle foto’s die ze maakte zijn kwijt. Eveline overhandigt het bestuur van LISAP een envelop met geld dat door haar collega’s is meegegeven. Dit wordt op de foto vastgelegd om het op haar werk te laten zien.
Onderweg is het gezellig. We wisselen het een en ander uit en genieten ondertussen van een prachtige tocht door de bergen. We worden nog even bepaald bij de vele verdrietige dingen die we hoorden als we langs een begrafenis rijden. Het kistje is maar klein…

De rubberplantage is interessant, de baobab geweldig, maar toch: waar blijven de wilde dieren? De enige wilde dieren die we tegenkomen, staan op het bordje met ‘beware of crocodiles’. Toch is het geluk met ons: na de suikerplantages en –fabriek ziet Tjitske een aap. Geweldig! We zijn opeens allemaal weer alert en ja hoor, er zitten er nog een paar in de bosjes. Nu kunnen we tenminste zeggen: we hebben apen gezien!
Na een enkele stop om duistere redenen en een voor de call of nature zijn we inmiddels bij de Nkhotakota Crafts Shop aangeland. Er zijn leuke dingen te koop en er wordt flink ingeslagen. Behalve de shop is er het strand en het Malawimeer. Wat een heerlijke plek. Er wordt gezwommen en gegeten, maar dan moeten we toch snel weer verder, want we willen tenslotte voor donker in het hotel zijn. En misschien is het marktje nog open met allerhande houtsnijwerk… Het lukt. We kunnen nog net in het schemerdonker leuke dingen kopen bij de opdringerige verkopers. Dan rijden we verder naar de Baobab Lodge. Gelukkig weet Bobby goed waar we moeten zijn en na zeven uren rijden zijn we warm en moe. De lodge ziet er van buiten leuk uit, vooral de grote baobab op de binnenplaats. Maar van binnen is het vergane glorie. We krijgen een uurtje de tijd om wat bij te komen en gaan dan eten. Sommigen kiezen patatjes, anderen prefereren een pancake. De bediening is niet al te vlot, maar het eten is redelijk. Voor Darija hebben we een leuke bus gekocht als dank voor haar bijzondere, capabele en tactische manier van leidinggeven. Het was een fijne reis, en daar had zij een groot aandeel in. Dankjewel Darija!
Na het eten is er een kampvuur op het strand, maar sommigen zijn erg moe en gaan al slapen. Morgen gaat de reis weer verder. We zijn dankbaar dat we veilig bewaard zijn door onze goede God.

P.S. De volgende morgen vond Conny haar fototoestel in haar koffer. Darija heeft hierop een smsje naar Andy gestuurd, zodat de keukenstaf van het guesthouse (waar het toestel ‘kwijtraakte’) weer lekker kan slapen.