Ergste nachtmerrie: autopech in het pikkedonker in the middle of nowhere van Malawi

Veel later dan gepland vertrokken we bij de vrouwengroep van LISAP (CCAP) in Mzimba. Het was 18.00 uur, de reis zou twee uur duren. Voor donker aankomen in Ekwendeni ging niet meer lukken. Op de een of andere manier zat dat me niet lekker: meerijden in Malawi is sowieso al een avontuur, laat staan in het donker. Tegelijkertijd merkte ik bij niemand bezorgdheid, dus dacht ik: het moet goed komen…

Na een uurtje rijden gebeurde het toch: ons busje stopte ermee. Bobby, de chauffeur, liet hem laconiek uitrijden en ik hoorde hem iets mompelen over fuel (zal dit wel verkeerd begrepen hebben, want het bleek uiteindelijk de distributieriem te zijn). Het was inmiddels pikkedonker, en we stonden in de absolute middle of nowhere.
Neeeeee, dit kon niet waar zijn. Dit was niet leuk!!! We stapten allemaal (Tjitske L., Conny, Darija, Janny, Aukje en Mathilde) uit, omdat de auto gewoon op de weg stond, en de verlichting het ook had begeven. En de ANWB zegt altijd… Darija sloeg aan het telefoneren, de rest aan het zingen: ‘k Stel mijn vertrouwen op de Heer, mijn God, en De Heer is mijn herder. Niemand uit het andere busje bleek bereikbaar, ook de chauffeur niet. Dat konden we dus wel vergeten. Maar na een kwartier kreeg Darija Andy Gaston van LISAP aan de lijn. How are you, vroeg Andy. Nou, not so very well: our car has broken down. Andy beloofde er meteen aan te komen, met een 12-zitter en een sleepkabel.
Uiteindelijk hebben we twee uur langs de kant van de weg gestaan. Het cadeautje van de LISAP-vrouwengroep kwam meteen van pas om ons warm te houden. We brachten de tijd door met te vertellen wat er zo leuk is aan onze echtgenoten. Sommige bleken voor het slapengaan zelfs tandpasta op de tandenborstel van hun vrouw te doen!!! Bobby vermaakte zich door met zijn zaklamp de omgeving af te speuren naar wilde dieren. Opeens sommeerde hij ons de auto in te gaan: snel, hij zag wat! Spannend, wat zou het zijn? Het waren slechts twee wandelaars ;-)
En toen arriveerde Andy met zijn Landrover en drie andere mannen. Heerlijk! We stapten in, en kregen een zakje chips voor de schrik ;-) De kapotte bus werd achter de Landrover gehangen en toen bleek dat ons avontuur nog niet voorbij was: met een rotgang vlogen we over de weg, de sleepauto achter ons aan slingerend. Dat was vooral erg spannend bij afdalingen… Hoe hard mag je in Nederland ook al weer met een auto met sleepkabel?
Hoe dan ook: we zijn veilig aangekomen, wel een klein wonder! Achteraf vertelde Andy ons ook nog dat het punt waar we gestrand waren, ongeveer de enige plek op die weg was waar een mobiele telefoon bereik heeft...
’s Morgens, toen we uit Lilongwe vertrokken, lazen we psalm 90, over dat Gods engelen je behoeden op de weg, en dat geen onheil je zal treffen. Dat was weer een waar Woord!
door Mathilde Schouwstra