Opinie - Stigma

Waarom discrimineren we HIV-positieve mensen? Een vraag die me bezighoudt. Ben ik iemand die een HIV-positieve persoon kan discrimineren? Ik denk het wel. Als ik van iemand weet dat hij of zij HIV-positief is, denk ik toch twee keer na. Kan ik ook besmet raken? Ik heb zoveel kennis over HIV en Aids maar toch gaat die gedachte nog een keer door me heen.

Daarna bedenk ik me ook dat het bijna onmogelijk is om besmet te raken in het normale contact. Maar als ík het al heb, dat kleine beetje angst, stel je dan andere mensen eens voor die helemaal niet weten wat er aan de hand is, maar toch zien dat iemand ziek is, heel ziek. Dan is het helemaal nog niet zo gek om toch een beetje uit de buurt te blijven. Waarschijnlijk zullen veel Nederlanders dit ook doen bij het zien of weten dat iemand HIV-positief is of Aids heeft. Dus waarom verwachten we dan dat dat stigma te veranderen is, door kennis over de ziekte?

Volgens mij zit het dieper, is het een gevoel van ‘ik ben in gevaar’ dus ik moet goed voor mezelf zorgen en daarbij uit de buurt blijven. Kennis over HIV helpt, maar het is niet het enige. Het vertrouwd raken met de ziekte, het van dichtbij meemaken van de ziekte doet nog veel meer. Als je vriend of vriendin, je moeder of je kind positief is, dan raakt het je echt. Dan komt het dichterbij, dan kan je er niet meer om heen, niet meer afschuiven of uit de weg gaan. Dan moet je er wat mee.
Maar ja, HIV komt vooral voor in derde wereldlanden, dus het is redelijk ver weg voor een Nederlander. Moeten we daar dan wat mee? Of hebben we een verantwoordelijkheid voor het vechten voor de positie van een HIV-positief persoon, zodat hij of zij kan genieten van het leven, van relaties, van alles wat God geschapen heeft? Moeten we ons inzetten voor een wereld waarin het hebben van een ziekte niet direct betekent dat je buitengesloten wordt en een eenzaam leven krijgt?
Laten we toch proberen wat er in onze macht ligt om die eenzaamheid wat te verminderen, door in ieder geval te laten zien dat het ons ook wat aangaat, ook al is het niet onze moeder of ons kind dat besmet is. Dat het toch een écht broertje of zusje van ons is en dat het daarmee ook echt ons aangaat. Laten we vooral zelf nagaan wat onze angsten zijn in contacten met HIV-positieve personen, prostituees en drugsgebruikers. Wat maakt ons nou anders dan hen?

door: Janharmen Drost